Δρ. αρ­χι­τέ­κτων του ΕΜΠ και ομό­τι­μη κα­θη­γή­τρια του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών. Από το 1980 ασχο­λεί­ται συ­στη­µα­τι­κά µε την ιστο­ρία της ελ­λη­νι­κής αρ­χι­τε­κτο­νι­κή του όψι­μου 19ου και του 20ού αιώ­να. Έχει συγ­γρά­ψει και επι­µε­λη­θεί δε­κα­τρείς επι­στη­µο­νι­κές μο­νο­γρα­φί­ες με αντι­κεί­με­να τα δη­μό­σια κτί­ρια και το έρ­γο δια­κε­κρι­μέ­νων αρ­χι­τε­κτό­νων. Tι­μή­θη­κε με βρα­βείο της Ακα­δη­μί­ας Αθη­νών για την πραγ­μα­τεία Η αρ­χι­τε­κτο­νι­κή του νε­ο­ελ­λη­νι­κού θε­ά­τρου 1720-1940 (1994) και με έπαι­νο της ∆ιε­θνούς Ακα­δη­µί­ας Αρ­χι­τε­κτο­νι­κής για το βι­βλίο Δο­κί­μια για τη νέα ελ­λη­νι­κή αρ­χι­τε­κτο­νι­κή – Essays on Neohellenic Architecture (2001). Η τε­λευ­ταία μο­νο­γρα­φία της για τον Βο­ρειοη­πει­ρώ­τη αρ­χι­τέ­κτο­να-ακα­δη­μαϊ­κό Βα­σί­λειο Κου­ρε­μέ­νο (1875-1957) εκ­δό­θη­κε από την Ακα­δη­μία Αθη­νών (2017).